Werkgever die zijn werknemer uitscheldt moet meer betalen dan Transitievergoeding

Jurisprudentie WWZ, werkgever: ‘Ik treiter je er wel uit!’ 

Onder het nieuwe arbeidsrecht krijgt de werknemer nooit méér dan de Transitievergoeding, tenzij…..

Inleiding: bij de invoering van de WWZ sinds 1 juli 2015 is het zo dat de werknemer alleen aanspraak maakt op de TV (Transitievergoeding) in geval van ontslag. Uit de jurisprudentie tot nu toe blijkt dat rechters zich hier ook echt strikt aan houden. Alleen onder zéér uitzonderlijke omstandigheden kan de rechter een extra vergoeding toekennen, een zogenaamde ‘billijke vergoeding’. Hier is zo’n voorbeeld van een zeer uitzonderlijke situatie.

 

Feiten:

Een dame werkt al meer dan 20 jaar op een Notariskantoor te Sliedrecht. Op haar functioneren is nooit iets aangemerkt. Sinds zij door ziekte minder is gaan werken krijgt zij van één van de twee partners de meest vreselijke verwijten naar het hoofd geslingerd. Hij vloekt, scheldt en tiert en zegt o.a. ‘Ik treiter je er wel uit’ en ‘Ik moet nog 3 jaar met dat mens’! de andere partner treedt niet op tegen dit laakbare gedrag. Wanneer mevrouw door ziekte helemaal uitvalt, volgt de maatschap de adviezen van de Arbo arts niet op.

Werkneemster vraagt uiteindelijk zélf aan de rechter de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Normaal gesproken is dat een ‘ticket’ naar een ontslag zonder vergoeding. In dit geval stelt de rechter echter vast dat hier sprake is van zo’n uitzonderlijke situatie als de wetgever heeft bedoeld. Als de werkgever zich zó laakbaar gedraagt dat er sprake is van ernstig verwijtbaar handelen en dientengevolge een verstoorde relatie is ontstaan, dan is er ruimte voor de kantonrechter om, naast de TV, een (extra) ‘billijke vergoeding’ toe te kennen.

Juist ook het niet naleven van de adviezen van de Arbo arts is bij uitstek een voorbeeld van ernstig verwijtbaar handelen (of nalaten) dat een extra vergoeding kan rechtvaardigen.

Beslissing Kantonrechter: Werkneemster vraagt om naast de TV (die neerkomt op € 16.000,= bruto) een (schade) vergoeding toe te kennen van bijna € 80.000,= bruto. Dit is de inkomens- en pensioenschade die zij zal lijden omdat zij al 63 is en tot haar pensioengerechtigde leeftijd van 66 vrijwel zeker niet aan een andere baan zal komen. De rechter stelt dat ‘een forse vergoeding op zijn plaats is’ gezien het laakbare handelen van de werkgever. Hij kent, naast de TV, een billijke vergoeding toe van € 50.000,= bruto.

Ik vind het nog steeds een ‘fooi’ gezien wat dit arme mens heeft moeten doorstaan, maar het is in ieder geval iets. Het bevestigt ook maar weer mijn ervaring dat je een zaak wel kunt ‘winnen’ maar dat het gevoel (bij de cliënt) toch kan blijven hangen dat je verloren hebt. Deze vrouw zal zo’n trauma hebben opgelopen dat het maar de vraag is of ze hier ooit bovenop komt.

 

Lees de hele uitspraak na op: http://vaan.ar-updates.nl/uploads/0000/9860/ktr_rotterdam_16-10-2015.pdf